Af en toe slaat het zogenaamde 30-ers dillema me hard om de oren en om mij heen zie ik ook steeds meer vrienden worstelen met de vragen hoe nu verder?? Bij zowel de alleenstaande mannen en vrouwen slaat de biologische klok toe. Iedereen is veel aan het internetdaten. Elke keer als ik bij mijn vrienden, maar zelfs nog meer bij de matties van mijn lover langs kom, wordt er stil gestaan bij datgene wat ik drink (is het alcohol of niet). Met andere woorden zal ze zwanger zijn of niet. Net natuurlijk ons liefdesparadijs betrokken. De dozen zijn bijna uitgepakt en alles is bijna opgeknapt en nu slaat bij mij weer de twijfel toe. Moet ik nu opzoek naar een nieuwe baan of moet ik misschien eerst de natuurlijk z'n beloop laten. Jonger word ik er niet op en voor werkgevers zit ik net in die hoek, waar toch de verwachting is, dat er snel kinderen zullen komen, dus de interesse is minder in mij. Waar moet ik nu voor gaan? Eerste die kids of eerst een nieuwe baan. Binnen mijn vriendinnen zijn er eigenlijk 2 kampen. De ene groep zegt, dat een werkgever het

Gek maar, ineens ben ik heel blij dat ik voor een kantoorbaan heb geleerd en niet voor fysieke werk. Vorige week donderdag zijn we gestart met klussen in ons nieuwe huis. Vol goede moed heb ik mijn oudste setje uit de kast getrokken (maximaal 12 maanden oud volgens mijn vriend en niet kluswaardig maar nog goed genoeg om gewoon te dragen) en de kwast in mijn hand genomen, maar die werd er vlug weer uitgetrokken. Niets schilderen, eerst schuren, krabben, lostrekken, tillen, timmeren, kitten (?), plamuren en constant stofzuigen. De vloer moesten we eerst verwijderen en de oude keuken moest eruit, voordat er ook maar gedacht mocht worden aan simpel licht werk. Allemaal mannenwerk (in mijn ogen dan), maar omdat het mijn huis is, moest ik daar ook aan geloven. Vijf dagen ondersteboven, op z'n kop,

De sleutel is er nog niet eens en al ons gespaarde geld voor verbouwen, verhuizen, boodschappen en hypotheekkosten is er vandaag ineens doorheen gejaagd. En ook nog eens zonder dat wij hierop voorbereid waren. Alles leek tot in de puntjes goed geregeld, goede hypotheek, spaarpotje voor verbouwingskosten. Heel handig alles in overleg met onze eigen financieel adviseur, die regelt alles en adviseert je helemaal goed, tenminste dat dachten wij. Tijdens het zoeken naar een hypotheek waren er wel een paar kleine frustraties, maar dat heeft meneer de adviseur prima glad gestreken. Nu kreeg ik net een telefoontje, dat het hypotheekbedrag door de verstrekker is overgemaakt, maar dat er onder de streep nog een bedrag openstaat, dat we uiterlijk vandaag moeten betalen, anders gaat de hele sleuteloverdracht niet door. Dan krijgen we gewoon ons huis niet. En het gaat niet om een klein bedrag, maar om het hele gespaarde budget voor de verbouwing. Zomaar ineens weg en als we niet vandaag betalen, dan  krijgen we gewoon de sleutel niet. En niemand die ons hier van tevoren even over heeft geïnformeerd, dat er nog wat betaald moest worden. 1 dag van tevoren. Als we dit nou een weekje eerder hadden geweten,

Maanden geleden schreef ik al over het huis dat ik met vriendlief heb gekocht en deze week krijgen we eindelijk de sleutel. Alle voorbereidingen zijn getroffen, de verf is gekocht, de vloer besteld, de keuken is uitgezocht. Dus nu nog even de sleutel en dan kunnen we gaan klussen. Maar met de komst van de officiële datum, beginnen bij mij ineens allerlei fysieke kwalen de kop op te steken. De vermoeidheid was er wel al door werkstress, maar nu komen ook ineens hoofdpijnen, misselijkheid en slapeloosheid de kop op steken. Hmmm zou het dan toch de spanning zijn? Ik weet toch zeker, dat ik hardstikke gek ben op mijn vent?!