In mijn intro vertelde ik al, dat ik bij een HR-bureau werk en dat dat niet zo fijn is in de huidige crisis. Maar goed, daar ga ik jullie niet alles over uitleggen, want er zijn genoeg mensen die het niet fijn hebben in deze economie. En als je er zelf geen last van hebt, dan lees je het wel overal.

Maar goed bij ons betekent het wel, dat er een collectief ontslag is aangevraagd voor een aantal van mijn collega’s. Niet voor mij gelukkig (toch een voordeel als je ergens té lang werkt), maar wel voor een aantal mensen die ik echt niet wil missen als collega. Het lastige daarbij is, dat ik hun manager ben en samen met de directeur de beslissing heb moeten nemen. Het was een kwestie van of failliet gaan of harde maatregelen en we hebben logischerwijs voor het laatste gekozen. Maar hoe vertel je dat aan mensen en hoe zorg je dat ondanks dit nare nieuws mensen toch nog enigszins met plezier komen werken? Na een week van bezinking hebben we met iedereen die mag blijven én iedereen die op het lijstje staat gesprekken gevoerd over gevoelens, de situatie, de paniek. En ik kan je zeggen, het was echt hel. De pijn en het verdriet, de boosheid en frustratie die mensen hebben is echt vreselijk. En weet je, ik voel me de hele tijd schuldig. Of het terecht is of niet, dat maakt voor hen niet uit. Zij begrijpen de beslissing rationeel heel goed, maar de emotie. Ik ben toch degene die het ze aandoet. En dat laten ze (onbewust) merken. Je hoort er ineens niet meer bij en er wordt over je gepraat, tenminste dat voelt zo. Toen ik manager werd vond ik dat wel gaaf, maar nu kijk ik de hele tijd naar de klok hopend op een verrassend snel laatste uurtje op kantoor. Ik wil naar huis waar ik alleen maar de afstandsbediening te managen heb en mijn fles rode wijn. Op naar een nieuwe hopelijk leukere dag. Hmmm van wijn word je echt vrolijker. Misschien moet ik iedereen morgen maar een kadootje geven ofzo…... En ik moet niet zeuren, ik heb nog werk, zij niet. Ja een kadootje of iets dergelijks is wel een vrolijk idee.