De afvalstress is na een paar weken nog niet voorbij (helaas). Het is werkelijk waar echt vermoeiend om mee te maken hoe mannen lijnen en het fanatisme waarmee. Elke ochtend wordt er besproken onderling wie wat als ontbijt heeft gegeten. Degene met het minste of het liefst helemaal geen ontbijt, lijkt de winnaar. Vervolgens gaat het de hele ochtend over borrelende buiken, rare geluiden en vreemde gevoelens. Ik heb mijn vriendinnen nog nooit horen beschrijven, hoe een borrelende buik klinkt en het gevoel daarbij (en in mijn gedachte ook de geur), maar mijn mannelijke collega's doen echt alles uit de doeken. Mijn probleem daarbij is, dat ik het ook een soort van visualiseer en daar wordt het allemaal niet smakelijker van.

Tegen half twaalf zijn ze zo flauw van de honger, dat het hier heel onrustig wordt. Er wordt steeds meer heen en weer gewandeld. Ineens wordt er meer koffie gedronken en om twaalf uur valt iedereen de lunch tafel aan. Tenminste zo lijkt het, want de bakjes yoghurt met fruit en de zakjes sla zonder iets worden met veel gemor verorberd. En tegelijkertijd word ik boos aangekeken, omdat ik het aandurf om twee broodjes met beleg en zelfs soms met boter te eten. En als je nou resultaat ziet.....?! Mijn stukje fruit met een glaasje cola light heb ik al naar de middag verplaatst, zodat ik die stiekem achter mijn computer kan eten en drinken en niemand het ziet. Want blijkbaar is mannelijk lijnen hetzelfde als na lunch niets meer eten, ook geen fruit, en dan wel tot zes uur zeuren vanwege de trek. Ik word er overigens wel behoorlijk recalcitrant van, zo kan ik het echt niet laten om tijdens de vrijdagmiddagborrel toch bitterballen te bestellen en hoe de mannen hun best doen, een bitterbal is gewoon niet te weerstaan. Gelukkig hebben we 1 kantoorlobbes, die wars is van alles en gewoon elke dag een tosti met mayo eet en daarnaast nog minstens 2 broodjes vol met beleg en saus. Heerlijk om naast hem te zitten, want daardoor voelen mijn 2 broodjes weer goed.