Gek maar, ineens ben ik heel blij dat ik voor een kantoorbaan heb geleerd en niet voor fysieke werk. Vorige week donderdag zijn we gestart met klussen in ons nieuwe huis. Vol goede moed heb ik mijn oudste setje uit de kast getrokken (maximaal 12 maanden oud volgens mijn vriend en niet kluswaardig maar nog goed genoeg om gewoon te dragen) en de kwast in mijn hand genomen, maar die werd er vlug weer uitgetrokken. Niets schilderen, eerst schuren, krabben, lostrekken, tillen, timmeren, kitten (?), plamuren en constant stofzuigen. De vloer moesten we eerst verwijderen en de oude keuken moest eruit, voordat er ook maar gedacht mocht worden aan simpel licht werk. Allemaal mannenwerk (in mijn ogen dan), maar omdat het mijn huis is, moest ik daar ook aan geloven. Vijf dagen ondersteboven, op z'n kop,

oren en ogen vol stof, overal schrammen en blauwe plekken en de nodige irritaties (noem het maar ruzies) met vriend, ouders en vrienden verder, zit ik weer heerlijk op mijn bureaustoel, te genieten van de rust, mijn toestenbord en telefoon. Ik voel overal mijn spieren branden en mijn ogen zitten wat dicht en het niezen houdt niet op, maar het is heerlijk hier. Ik kan me nauwelijks meer voorstellen, dat ik een maand terug nog zat te twijfelen over een nieuwe baan. Waarom vraag ik me vandaag voor de zoveelste keer af. Het is hier fantastisch. Gelukkig kan ik nog anderhalve dag wegdromen en dan begint het weer, maar ik mag nu wel met verf en kwasten aan de gang, dat lijkt me toch een leukere klus voor een arm wezentje als ik (vindt mijn vriend niet)! En natuurlijk moet ik het eindresultaat voor ogen houden en daar droom ik zeker al over. Heerlijk met een koude witte wijn in het zonnetje op mijn dakterras. Nog 2 maanden en dan zit ik er en ik kom er denk ik niet meer af! Keep u posted....