Af en toe slaat het zogenaamde 30-ers dillema me hard om de oren en om mij heen zie ik ook steeds meer vrienden worstelen met de vragen hoe nu verder?? Bij zowel de alleenstaande mannen en vrouwen slaat de biologische klok toe. Iedereen is veel aan het internetdaten. Elke keer als ik bij mijn vrienden, maar zelfs nog meer bij de matties van mijn lover langs kom, wordt er stil gestaan bij datgene wat ik drink (is het alcohol of niet). Met andere woorden zal ze zwanger zijn of niet. Net natuurlijk ons liefdesparadijs betrokken. De dozen zijn bijna uitgepakt en alles is bijna opgeknapt en nu slaat bij mij weer de twijfel toe. Moet ik nu opzoek naar een nieuwe baan of moet ik misschien eerst de natuurlijk z'n beloop laten. Jonger word ik er niet op en voor werkgevers zit ik net in die hoek, waar toch de verwachting is, dat er snel kinderen zullen komen, dus de interesse is minder in mij. Waar moet ik nu voor gaan? Eerste die kids of eerst een nieuwe baan. Binnen mijn vriendinnen zijn er eigenlijk 2 kampen. De ene groep zegt, dat een werkgever het

moet snappen dat een vrouw van in de 30 aan kinderen begint en uiteraard mag je daar niet op worden beoordeeld door een werkgever. Die vinden ook dat het niet uitmaakt of het binnen het eerste jaar van je nieuwe dienstverband gebeurt. De andere groep vindt dat je het niet kan maken of om binnen je eerste jaar bij een nieuwe werkgever, zwanger te zijn.

Ik vind het een lastige kwestie persoonlijk. Vanuit mijn huidige functie, spreek ik werkgevers er regelmatig op aan, dat je nooit een vrouw voor een functie mag/kan afwijzen, vanwege het feit dat er mogelijk een kinderwens is. Toch zie ik het echt heel vaak, dat binnen de leeftijdscategorie 30-35 jaar mannen met dezelfde competenties wel uitgenodigd worden en vrouwen niet. En als je daarover begint, is er altijd wel een reden te verzinnen. Een veelgehoorde is teamopbouw, fulltime werken (terwijl veel functies prima in 36 of 32 uur kunnen) etc. Daarnaast is een zwangerschapsverlof makkelijk te plannen voor een werkgever, want je weet ruim van tevoren dat het eraan komt. Gek dat er dan toch nog steeds moeilijk over wordt gedaan vanuit werkgeverszijde.

Aan de andere kant ben ik zo'n vrouw, die het zelf vindt, dat het niet zo netjes is in het eerste jaar. Als ik ergens anders zou beginnen en ik besluit tegelijkertijd dat de tijd rijp is en het gaat allemaal snel, dan ben je in een half jaar alweer ruim 4 maanden weg. Dat voelt ook niet goed. Vandaar dat ik ook zo enorm aan het twijfelen ben over de volgende stap. Wat is die, wordt het die baan en dan de kinderwens opschuiven, of blijf ik zitten op een plek, die eigenlijk niet helemaal meer de mijne is, om aan de kinderwens toe te geven. Ik vind het een hele moeilijke beslissing. Ben benieuwd hoe anderen daar over denken...