Soms zijn de dingen ineens heel helder. Zo schreef ik vorige week nog over de lastige keuze waar ik voor stond, zo is het deze week eigenlijk heel helder allemaal. Dit zal ook wel te maken hebben met het 30-er dillema, maar ineens zie ik het voor me. Al een paar maanden sta ik met moeite op en ik werk sinds kort 4 dagen omdat ik de energie kwijt was. Ik heb mijzelf echt de vraag moeten stellen hoe dat komt, waarom heb ik geen energie. Met net een nieuw huis en een nieuwe stap in mijn leven, zou ik juist heel blij en vol energie moeten zitten, maar nee ik moest van mijzelf minder gaan werken met als reden klussen in het huis. Het huis is natuurlijk niet de reden, het is tijd voor me, tijd voor een nieuwe job.

Een andere echte eye-opener is dat twee vrienden binnen een week tegen me hebben gezegd, dat ik echt moet kappen met zeuren en gewoon eens stappen moet ondernemen. Ze begrijpen niet meer, waarom ik elke keer aan twijfelen ben over de keuze en vervolgens helemaal niets doe. Ze gaven me allebei aan dat ik gewoon niet durf. Wel zeuren en zeiken, maar vervolgens lekker veilig binnen de muren van mijn eigen kantoor blijven. Wat nou kinderwens, die had je helemaal niet, waarom is dat nu ineens een breekpunt voor een nieuwe baan? En dat is inderdaad het hele punt. Waarom zou ik mijn eigen werkgeluk door een kinderwens opschuiven, daarnaast is vriendlief ook niet zo snel daarin, van hem hoeft het allemaal niet echt. Dus waarom zou ik wachten tot met het zoeken naar iets nieuws. Na 6 jaar bij een veilige en trouwe werkgever, met veel kansen en volop ontwikkeling, sta ik nu stil en is het nu tijd. Op routine naar kantoor, op routine de dagelijkse activiteiten, ineens merk ik het en voelt het bevrijdend: er is sleur en daar moet ik wat aan doen. Daarnaast is het ook voor mijn werkgever tijd voor vernieuwing, iemand die weer met een frisse blik mijn plaats kan innemen. Eigenlijk lijkt het beter voor iedereen. Maar goed, nu nog bepalen wat ik dan wil gaan doen. Dat is dan weer de volgende stap.