Pijntje hier, steekje daar iedereen heeft wel eens iets onverklaarbaars of iets gevoeligs, maar de meeste mensen schenken er niet zoveel aandacht aan en raken niet in paniek. Maar voor een hypochonder is elk pijntje iets engs en waarschijnlijk ongeneeslijk etc, tenminste in zijn/haar gedachte. Ik heb gesproken met een vriendin van mijn collega, die graag haar verhaal met ons wil delen.

Nathalie: bij mij is het gevoel begonnen tijdens mijn studententijd. Ik heb eigenlijk geen idee waarom en waar het vandaan is gekomen. Ik leefde wel een echt studentenleven. Veel uitgaan met de nodige drankjes en een jointje op z’n tijd. Overal waren wel vrienden in de stad te vinden. Geen vaste relatie maar hier en daar een scharrel. College volgen en slapen overdag waar kon, om zo weer klaar te zijn voor een nieuwe avond stappen. Alleen op zaterdag bleven we thuis, want dan was het de avond voor de lokale bevolking. Fantastische tijd, maar zeker geen tijd van rust en regelmaat. Dit heeft bij denk ik wel de nodige spanningen en vermoeidheid opgeleverd en waarschijnlijk ook de hypochondrie. Het was er ineens. Ik had een leuke dag gehad met mijn ouders die langs waren gekomen. Gezellig uiteten met hen en wat huisgenoten. Het was op een vrijdag en mijn ouders gingen naar huis en mijn huisgenoten gingen naar hun ouders, dus ik bleef alleen achter in de stad. Op zich prima, maar ineens was er een beklemmend en benauwd gevoel. Een druk op mijn borst, die de hele nacht niet meer wegging. Slapen durfde ik niet en iemand bellen leek ook geen optie toen, aangezien het al laat was. Dus ik zat in mijn eentje op mijn kamer op internet te zoeken wat het was. In die tijd rookte ik behoorlijk en alles wat ik kon vinden was terug te leiden, naar hartkwalen, longkanker en noem maar op. Dus toen het ochtend werd had ik me van alles in mijn hoofd gehaald en mijn einde naderde. Ik zat er helemaal doorheen en was doodsbang geworden. Ik ben die ochtend vroeg naar een vriendinnetje gegaan en heb haar een beetje geholpen met schoonmaken van haar studentenhuis. Was prima relaxed, maar ik durfde haar niet te vertellen over de angsten van die nacht. Gelukkig kwam een van mijn huisgenoten thuis die middag en bij haar heb ik op de kamer geslapen om maar niet alleen te zijn, dat weekend.

Het benauwde gevoel trok gelukkig weg, maar dat is wel het moment geweest, dat mijn hypochondrie is gestart. Maanden lang kreeg ik een beklemmend gevoel, zodra het donker werd. Overdag was er niets aan de hand, maar donkerte was niet prettig. Ik was er nog steeds van overtuigd, dat ik ernstig ziek was of ’s nachts een hartaanval zou krijgen, maar ik ging daar niet voor naar een dokter (waarschijnlijk omdat ik ergens in mijn achterhoofd wel wist dat er niets aan de hand was), maar tegelijkertijd zat het wel in mijn hoofd. En dat was het niet alleen. Ik durfde ook niet te slapen, omdat ik bang was dat er die nacht iets met mijn familie zou gebeuren. Ik ben niet gelovig, maar ik ging maar bidden om te vragen of alles goed zou blijven gaan. Het was echt heel vervelend in die tijd. Elk pijntje, elke steek betekende in mijn gedachte het einde van mijn leven. Ik had zelfs in mijn hoofd gehaald, dat ik niet langer dan een half jaar zou redden. Heel weinig mensen wisten hiervan af, verder zag iedereen altijd de vrolijke Ellen, maar eenmaal thuis in de avond, bleef er niet veel van over, want dan sloeg de paniek toe.

Uiteindelijk heb ik toch maar de stap naar de huisarts gezet. Na wat praten en wat onderzoeken, bleek ik alleen pfeiffer (www.ziektevanpfeiffer.nl) gehad te hebben. (Toen dus al niet meer). En verder was er helemaal niets aan de hand. Ik moest alleen wel echt voor rust en regelmaat gaan zorgen. Het gesprek met de huisarts gaf mij toen wel een gerust gevoel. Hij gaf ook aan, dat ik echt rust moest zoeken en mogelijk wat valeriaan moest slikken. Maar als ik na een half jaar nog steeds last had van angsten, dan was het tijd voor een gesprek met een psycholoog. In het half jaar wat volgde, kreeg ik inderdaad grip op de angst en sprak ik er wat meer met anderen over en dat heeft mij heel goed geholpen. Ik ben dus uiteindelijk nooit naar een psycholoog gegaan, maar nu 10 jaar later zit het hypochondrische nog steeds in mij.

Nog steeds kan ik niet kijken naar programma’s als ‘je zal het maar hebben’, want het flitst altijd door mijn hoofd, dat ik het ook heb. Ook het boek van Kluun ‘komt een vrouw bij de dokter’ is niet aan mij besteed. Ook voel ik nog steeds pijntjes en steekjes waarbij ik altijd even denk dat het helemaal mis is, maar tegelijkertijd zeg ik nu tegen mijzelf: “stel je niet zo aan er is niets aan de hand” en dan is het ook uit mijn systeem. Ik ben ook geen frequent dokter bezoekster en ik kan nu ook wel echt om mijzelf lachen. Zeker toen ik laatst met mijn ouders en wat vrienden in het bos wandelde en ik snip verkouden was en behoorlijk aan het hoesten. Mijn vader sprak met vaderlijk toe, dat ik moest oppassen voor een longontsteking en uiteraard zei ik tegen mijn vriend: “weet je, nu denk ik dus dat ik een longontsteking heb”. Waarop wij allebei en mijn ouders ook hard moesten lachen. Uiteraard denk ik dat, maar tegelijkertijd weet ik ook, dat het niet zo is.

Maar weet je, de angst die ik voelde in mijn studententijd kan ik me nog steeds herinneren. Gelukkig is het gevoel bij mij weg, maar ik ben wel bang dat die paniek ooit terugkomt en eigenlijk wil ik het nooit meer voelen. Helaas zijn er veel mensen, die hypochonder zijn, in veel ergere mate dan ik. Hopelijk vinden zij ook een manier om eruit te komen.

Wat is hypochondrie (zie www.wikipedia.nl)

Hypochondrie is een psychische aandoening die in het DSM-IV is ingedeeld bij de somatoforme stoornissen. Een andere naam voor de aandoening is ziektevrees. Wie aan hypochondrie lijdt, heeft een chronische preoccupatie of een overmatige angst om een ernstige lichamelijke ziekte te hebben, terwijl hiervan uit onderzoek niets blijkt. De persoon kan vaak de locatie, ernst en duur van de symptomen gedetailleerd aangeven, maar deze zijn door een arts niet als een duidelijk lichamelijk ziektebeeld te herkennen. Als de patiënt daadwerkelijk een (lichte) ziekte heeft, interpreteert hij het ziektebeeld als veel ernstiger dan het in werkelijkheid is. Als een arts de patiënt heeft onderzocht en de patiënt geruststelt, vreest de patiënt dat de arts de ware oorzaak niet heeft kunnen vinden. Omdat de patiënt er sterk van overtuigd is dat er iets mis is, zijn behandeling en herstel vaak gecompliceerd. Bij hypochondrie hoort het somatiseren; het verlichamelijken van emotionele klachten.

Voor informatie over hypochondrie zie www.trimbos.nl of www.dokter.nl

Wil je meepraten, je ervaring delen of tips geven, reageer dan.